Questionable feelings of sense
COVID-19aren konfinamenduan terraza batean egindako grabazio gordinak, mikrofonoak inolako babesik gabe (haize-babesik gabe) eta irabazia gehienera jarrita.
Testuingurua
Ni isil bat
«Mututasunera irristatu den ni bat.» – Walter Benjamin, Zur Kritik der Gewalt
Ludwig Wittgensteinek esaldi honekin amaitu zuen bere Tractatus logico-philosophicus (1921): «Hitz egin ezin denaz, isildu egin behar da». Urte batzuk geroago, Jacques Derridak, Comment ne pas parler. Dénégations (1989) liburuan, esaldi horri erantzun zion, esanez: «Hemen axola duena “isildu egin behar da” horren izaera da: isiltasunaren agindua “hitz egin behar dugu”, “ez dugu hitz egiteari ihes egin behar” edo, hobeto esanda, “aztarna bat egon behar da” dioen ordenaren edo promesaren barruan idazten du. Ez: “beharrezkoa da aztarna bat egon izana”, aldi berean iragan batera eta etorkizun batera begira egon behar duen esaldia, biak oraindik aurkezgaitzak: benetan beharrezkoa da (orain) aztarna bat egon izana».
José Luis Pardok, La intimidad (1996) liburuan, gogorarazten digu «izakiak bere emozioak sentitzen dituela, bere burua babesten duen barne-tolestura horretan durunditzen entzuten dituela —ez dezagun ahaztu “entzutea” “sentitzea”ren adieretako bat dela—; sentitzen du tolestura edo kurbadura hori, zeinaren bidez bere “ibilera zutia” beti baitago oreka ezegonkorrean. Hilkor zarela jakitea bizirik zaudela sentitzea (zeure burua entzutea) da.»
Byung-Chul Hanen Die Austreibung des Anderen (2018) liburuaren azken kapitulua entzuteko ekintzari eskainita dago. Hala dio: «Entzutea nahikoa izan daiteke sendatzeko. Entzuteko artea arnasketaren arte gisa garatzen da. Entzuleak bere burua hustu egiten du. Egoa ez da gai entzuteko. Entzuteak besteei hitz egiten laguntzen die. Entzuteak dimentsio politikoa du: ekintza bat da, besteen existentzian eta haien sufrimenduetan parte hartzeko modu aktibo bat. Gaur egun, nolabait, bakarrik gaude geure sufrimendu eta beldurrekin. Sufrimendua pribatizatu eta indibidualizatu egiten da, eta, hala, nia sendatu nahi duen terapiaren objektu bihurtzen da. Entzuteak bakoitzari berea ematen dio. Entzuteak adiskidetu, sendatu eta askatu egiten du. Nekearen gizarte zaratatsua gorra da.»
John Cageren Silence (1994) liburuan, «espazio hutsaren» baliokide musikala, «musika huts» bat, esperientzia bat da —bere atributu metafisikoak alde batera utzita—, eta ez esperientziarik eza. Michel Chionek L’audio-vision (1994) liburuan esan zuenez: «Isiltasuna ez da inoiz hutsune neutro bat. Aurretik entzun edo irudikatu dugun soinuaren negatiboa da; kontrastearen emaitza da.»
Haizea da ahotsarekin harremana duen gauza bakarra. Ahots biziaren arnasa haizetan barreiatzen da. Oihua eta ulua arnasa horretan itotzen dira. Horregatik hitz egin behar da ahopeka, lehertze horregatik. Diskurtso batek, berez, bere bestetasunaren konstelazioa behar du. Ez du ahots, hitz edo zentzu propiorik. Diskurtsoa ez da irauten.
«Galera bat jasan duenak, bere deitoreetan, galdutakoarekin bat egiten du: bere gorputza utzi eta munduaren atmosferan deskonposatzen da.» – Georg Wilhelm Friedrich Hegel